• Üstad Sezai Karakoç’u Anmayınız!
    Siz Namık Kemal’i anın. Yahya Kemal’i anın. Abdülhak Hamit Tarhan’ı bile anabilirsiniz. Ama lütfen Üstad’ı anmayın. Sizin hatırlamanız unutuluşa hizmet eder zira. Siz ansanız da anmasanız da üstadın sadası asırlar boyu devam edecek bu kubbede çınlamaya. Sizin cılız sesiniz geceleri mezarlıklardan sızan fısıltılar kadar bile ürpertmeyecektir yürekleri. Misal; Nabi dahi okunmaya devam edecek. Siz var mıydınız yok muydunuz, hatırlanmayacaksınız. Ziya Osman Saba kadar… Daha fazlasını okuyun: Üstad Sezai Karakoç’u Anmayınız!
  • Salvador Dali’nin Kozmik Rüyaları
    Çocukluktan kalma bir alışkanlığın yönlendirmesiyle önce resimlerine bakıyorum kitabın. Üstad’ın; Gelin gülle başlayalım atalara uyarakBaharı kollayarak girelim kelimeler ülkesine çağrısına uymuş Yener Sonuşen. Gül’le girmiş kelimeler ülkesine. Salvador Dali’nin “Meditative Rose” tablosu karşılıyor okuyucuyu iç kapıda. Bu tabloyu daha önce görmüş olabilir miyim? Hayır, sanmıyorum! İç sesime kulak veriyorum: “Öyle olsa üzerinde bu kadar güçlü bir etki yaratmazdı” diyor. Tablonun “harikulade” etkisi içerdiği… Daha fazlasını okuyun: Salvador Dali’nin Kozmik Rüyaları
  • Avustralya Notları
    Çocukların can sıkıntısı kendilerine özgüdür. Bir çocuk “canım sıkılıyor” diyorsa gerçekten canı sıkılıyordur. Oyun ihtiyacı karşılanmıyor olabilir, merak duygusu giderilmemiştir filan. Belki de o muazzam enerjisini yönlendirebileceği bir şey bulamıyordur. Bir şey eksiktir hayatında, bir oyun, bir etkileşim… Katışıksız fakat anlık bir sıkıntıdır onlarınki ve çocuklar için o kadar da kötü değildir. Yetişkinlerin canı değil içi sıkılır bence. Ruhları sıkılır. Yapacak bir şey… Daha fazlasını okuyun: Avustralya Notları
  • Batı Mağduriyetine Karşı Bir Dünya Görüşü Olarak “Diriliş”
    Aşağıdaki metin 21 Mayıs 2026 tarihinde II. Sezai Karakoç Sempozyumu dolayısıyla Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi’nin Şeref Salonunda yaptığım konuşmanın metnidir.
  • “Kaybolan Yıllar”
    Şimdi şaşıyorum! Sezen’in şarkısını ilk duyduğumda henüz on yedi yaşındaymışım. On yedi yaş! Güzel şeylerin başlangıcı gibidir değil mi? İlkbahar tazeliğini, yeşil sürgünleri, uçuk pembe tomurcukları çağrıştırır. Gökyüzü sağlam görünür. Güneş yakıcı değil, ılıktır. Sonsuz bir iyimserlikle her an her şeye gülmeye hazırsınızdır. Öyleyse, “şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler” sözlerinin tekdüze bir şekilde yinelendiği bir şarkı, henüz on yedisindeki bir genci nasıl bu… Daha fazlasını okuyun: “Kaybolan Yıllar”

Diğer 230 aboneye katılın